Terug van een weekje Nederland

Tijdens de paasdagen hebben we even meegenoten van het heerlijke Nederlandse weer, en om (bijna) iedereen weer even te zien, met als hoogtepunt uiteraard het bezoeken van nieuw neefje Milan (geboren 7 april), 3e kindje van Thijs' broer Eelco en zijn vrouw Monique.

Het duurt niet lang voor we weer naar de lage landen komen, in juni komen we weer langs voor de trouwerij van mijn zusje en om hopelijk de nieuwste aanwinst (ook de 3e) van Thijs andere broer Paul en vrouw Saskia te kunnen bewonderen.

Vogels, sneeuw, zon en snufje geschiedenis

We zijn er vorig weekend weer eens een keertje op uitgetrokken. Plaats van bestemming was Rosh Pinna, een Joodse nederzetting van het eerste uur in Noord-Israel (in de periode dat de Britten het hier nog voor het zeggen hadden, dus niet een nederzetting op Palestijns grondgebied zoals we dat vandaag - te! - veel zien). Een mooi plaatsje in de "Upper-Galilee", met een leuk hotelletje met uitzicht over de vallei, en daar zaten wij toevallig. Oh, het hotel had ook een buitenbubbelbad. Vanuit Rosh Pinna was het een korte trip naar een van de beste vogelspot-plekken in Israel, Hula Park. IJsvogels, Kraanvogels, Pelikanen, Roofvogels, Ooievaars, Witte Reigers en niet te vergeten een rat met hoog knuffelgehalte. Zoals meestal zeggen beelden meer dan woorden, dus vandaar hierbij een fotoreportage.

Klaartje in Rosh Pinna

with a view

Joodse Begraafplaats in Rosh Pinna

Vogels! (met verrekijker nog veel mooier)

niet te vergeten, de aaibare rat (hoewel, die staart...), door velen verward met een marmot



en, tot slot, in de verte, de besneeuwde top van Mount Hermon

12 x optical zoom...

Dagje Gaza

Vanochtend voor dag en dauw in de gepantserde wagen richting Gaza getogen. Ik - Thijs - was er twee weken geleden nog, maar het was opnieuw indrukwekkend. We gingen met een collega van de humanitaire noodhulp afdeling, dus dat betekent per definitie dat het bezoek voor een deel bestond uit een soort ramptoerisme. Al zijn we er natuurlijk wel met een doel, namelijk bekijken waar op dit moment het geld het nuttigst besteed kan worden. Deze keer had ik de kans om wat foto's te maken van de vernieling. We bezochten o.a. een wijk in het Noorden van Gaza, waar de tanks naar binnen zijn gerold. De schade daar heeft veel weg van wat ik me kan voorstellen bij een zware aardbeving. De beelden spreken voor zich.

Een internationaal gezelschap blijft nooit lang onopgemerkt in Gaza...het wordt al snel 'gezellig' druk. Wel oppassen geblazen, want de lokale ordediensten willen zich er dan ook nog wel af en toe mee bemoeien. Onze bezoekjes worden gelukkig kundig begeleid door een Palestijnse consultant, Omar Shaban (met bril en colbert, rechts op de foto).

'Ramallah-collega' Harry besloot de ellende van wat hogerop te bekijken.

Ook het Al Quds (Arabisch voor Jeruzalem) ziekenhuis is zwaar getroffen. O.a. de kinderafdeling. Mickey Mouse op de achtergrond...

Het ernaast gelegen museum ontkwam evenmin aan de beschietingen.

Tot slot nog een lichte noot. We bevonden ons vandaag in goed gezelschap in Gaza. Ra, ra welke bekende figuur staat er op deze foto (genomen bij de verzamelplek voor iedereen die Gaza wil verlaten via de zogeheten Erez-grenspost). Zijn kapsel zit zelfs na een stoffige dag in de Gazastrook nog strak.

Zomerse wandeling over de stadsmuren

Verrassing, we bloggen weer eens. De klad is er een beetje ingekomen, maar dat wordt ons vast vergeven. De winter nodigt wat minder uit tot uitstapjes, dus ook minder te melden. Tijdens de Gaza-oorlog was er al helemaal weinig leuks te melden. Al heb ik - Thijs - in die context wel de pers gehaald, niet met naam en toenaam, maar toch. Wat gebeurde er?
We zijn toen namelijk naar Gaza gegaan, en dan moet je door een door Israel bewaakte grenspost erin, en ook eruit. Doordat er overdag weer gevochten was, hadden de Israelische militairen de grenspost gesloten en kwamen we Gaza niet meer uit. Wat volgde was druk en lang diplomatiek verkeer, door ons (Nederland) en ook de Zweden, de Zwitsers, Noren, Fransen en Duitsers, want die zaten in hetzelfde schuitje. Na een urenlange onderhandeling, en flinke druk vanuit Den Haag en andere Europese hoofdsteden, kwam dan eindelijk het verlossende woord, we mochten toch nog door de grenspost heen (inmiddels was het 9 uur in de avond). Dat besluit was echter nog niet tot iedereen op de grenspost, "Erez," heet ie, bekend. Toen we zo'n 50 meter van de eerste slagboom verwijderd waren klonken er plotseling twee salvo's uit een automatisch geweer. Naar later bleek van een soldaat die waarschuwingsschoten in onze nabijheid afvuurde. Foutje....Na weer druk telefonisch verkeer, zijn we uiteindelijk veilig thuisgekomen. Maar, het is wel een flinke ruzie geworden tussen de diplomatieke gemeenschap en Israel (in ons gezelschap bevond zich o.m. de hoogste Franse diplomaat in Jeruzalem). Op verschillende websites (reuters/yahoo) zijn persberichten verschenen over het incident.

Terug naar vandaag. Het is hier prachtig weer en dat kwam goed uit, want afgelopen zaterdag stond er een "Rampart Walk", oftewel een wandeling over de stadsmuren van de oude stad, op de planning. Dat leverde toch weer een ander perspectief, en dus wat mooie foto's, op.

Natuurlijk van de 'Dome of the Rock'...

en van vogels van divers pluimage...

Van de markt bij Damascus Gate...

Van Klaartje met haar collega/baas, Janny:

Zondag zijn we - met twee collega's uit Den Haag, die onze post tijdelijk versterken - nog even naar de Knesset - het Israelische parlement - geweest. Goeie timing, want de verkiezingen staan hier voor de deur.

Wigwams in de woestijn

Nauwelijks terug uit Nederland (Thijs dan), gingen we vorig weekeinde direct door naar de Negev, voor een weekendje met vrienden in een heuse wigwam. Weinig privacy in zo'n tent, maar het heeft wel iets zo midden in de woestijn kamperen. Kampvuurtje, BBQ, muziekje, biertje, verse muntthee gekookt op het eigen vuur. Niks moet, alles mag. Weekend stond in het teken van het afscheid van een Deens - Brits stel, dat inmiddels Jeruzalem voor Brussel heeft verruild (ook een verdeelde stad, maar toch ff anders) en van de eerste regen in het gebied sinds vorige winter. De wigwam lekte alleen in het midden en daar lag niemand te slapen.

Om een beeld te geven van hoe dat er nou uitziet zo'n wigwam-camping, een paar plaatjes. We waren de eersten die aankwamen, dus hadden het rijk nog even voor onszelf.

In de Negev is, zeker voor een woestijn, verrassend veel te beleven. Vlakbij zijn verschillende nationale parken te bezoeken. Populair zijn de steden van de Nabateers, een Nomaden volk, dat rond de derde eeuw n.c., diverse belangrijke handelsroutes controleerde. Via de Negev ging de zgh. "incense route" door naar de kust (Gaza) om vandaar over zee verder te worden vervoerd. Weer veel stenen dus...

Ook weer veel mooie uitzichtspunten, waar natuurlijk naar gekeken moet worden.

Even verderop ligt David Ben Gurion (dat betekent iets met leeuw, hij heeft de naam zelf gekozen...), in 1948 de eerste premier van de nieuwe staat Israel. Het graf van hemzelf en zijn vrouw stelt niet veel voor, maar het, je raadt het al, uitzicht is er weer eens om van te genieten. Goede plek ook voor een groepsfoto.

Onze laatste natuur - cultuur activiteit betrof de zoektocht naar volgens de campingbazin niet te missen en wel zeer bijzondere bloem, die juist nu in bloei stond. Lucky us. Na een wilde 4WD- tocht, voor de eerste keer in low gear, maar vooral veel gehobbel is me bijgebleven. Oh, en de bloem, tsja, veel meer dan een krokusje kan ik er niet van maken. Er kwamen nochthans complete bussen op af, dus toch maar op de foto.

Taybeh October(beer)Fest

Op 11 oktober stond het jaarlijkse Taybeh-bierfeest op het programma. Mocht je je afvragen hoe dat dan zit, alcohol en moslims, het antwoord is eenvoudig; Taybeh is een hoofdzakelijk Christelijk dorpje met een vrij grote brouwerij, waar Taybeh-bier wordt gemaakt, in de varianten blond en donker. Het festival is een jaarlijks terugkomend fenomeen, dat flink wordt gesponsord door de internationale donoren, die zich dan ook in behoorlijke getalen laat zien. Maar het is vooral ook een hoogtepunt voor veel Palestijnen, van jong tot oud. Dit jaar hadden de organisatoren het wat groter aangepakt en het feestgedruis voorzien van een internationaal tintje, uit .... Beieren....

Best grappig, en gelukkig speelden ze niet al te lang, om zich vervolgens weer op het bier te storten. Er was natuurlijk ook de nodige lokale folklore te bewonderen. Zoals een spontane act van wat opgeschoten jongeheren.

En een minder spontane, maar enthousiaste en prima dansprestatie van een groep jongedames.

De avond viel, en die zijn tegenwoordig al best koud, dus vertrokken we kort na het ondergaan van de zon weer naar Jeruzalem.

Het meer van Galilea en de Golan

We hebben de feestdagen gebruikt voor een trip met vrienden naar de Golan. Op weg naar deze bewogen regio, kom je langs het meer van Galilea, niet ver van Nazareth en dus een plek waar veel bijbelverhalen hun oorsprong hebben. Het mooie meer is bijvoorbeeld de plaats waar Jezus over het water heeft gelopen.

.......en waar hij vis en brood vermenigvuldigde voor de hongerige menigte (vereeuwigd in het mozaiek dat te vinden is in de "Kerk van de Brood- en visvermenigvuldiging."

Even verderop is de Church of the Primacy te vinden, die wordt geassocieerd met de preken die Jezus even verderop op een berg heeft gehouden (the Sermon on the Mount).

Een kilometer verderop en een paar honderd meter hoger valt de "Church of the Beatitudes (=wonderen, naar de acht Zaligsprekingen die Christus heeft uitgesproken)" te bewonderen. De gelijknamige berg levert prachtig uitzicht over het meer op.

Onze mini-pelgrimstocht, c.q. crash course bijbelgeschiedenis, eindigde in Kapernaum, waar onder meer de resten van een synagoge te vinden zijn, die vaak door Jezus zou zijn bezocht, en hij zijn eerste discipelen uitkoos.

Door naar de Golan
Dat was dus de weg naar de eigenlijke bestemming, de Golan, waar een aantal van de groep zicht stortten op zware mountainbiketours (gedurende liefst 1 ochtend vergezeld door Thijs :-)). Daarna noopten de hoge temperatures en voorspelde hoogteverschillen tot het verleggen van de ambities naar het toeristische terrein. Dit gold overigens voor tweederde van de groep. Gelukkig leverde de sightseeing tour van vrijdag en zaterdag weer wat mooie foto's op. Onder meer van Fort Nimrod, dat op een hoge rotsheuvel vlakbij de grens met Syrie en Libanon ligt. De structuur van het imposante fort uit de twaalfde eeuw n.c., dat ruim 400 meter lang en 50 meter breed is, is nog goed te herkennen. Evenals de fotomodellen...

Ook hier weer ruimte voor artistieke vergezichtkiekjes.

Binnen de muren zijn ook nog mooie, originele inscripties en tekeningen te zien.

Behalve toeristisch geweld, was er natuurlijk ook veel tijd voor ontspanning. Hoogtepunten: een anderhalf uur durende, spannend tot het einde, hartenjaagpotje, Engels/Nederlands-scrabble (gemoederen raakten verhit toen het door ondergetekende gelegde veelpuntenwoord "ut" werd geweigerd door de overige spelers, overduidelijk scrabble-analfabeten), en een dagje natuurbad (ijskoud water mocht de pret niet drukken, wel het aantal baantjes).

Je zou al met al bijna vergeten dat je in de Golan bent, waar tijdens de Zesdaagse en Yom Kippur-oorlog, resp. in 1967 en 1973, flink gevochten is en waar de grootste tankslag allertijden plaatsvond. Her en der word je daar echter zeker aan herinnerd, vlakbij de grens regent het afgezette stukken land, voorzien van opwekkende bordjes "Beware Mines" en "Closed Military Zone." Met enige regelmaat kom je roestige tanks tegen, die men bij wijze van souvenir heeft laten liggen. Om enig recht te doen aan deze kant van de Golan tot slot nog een plaatje van een overvliegende Israelische legerhelikopter.